Eerste twee competitiewedstrijden DS1 achter de rug!
8 oktober 2024Seizoensstart tegen US DS1 thuis
Zaterdag 28 september was de seizoensstart tegen US, dat zou wel meteen een pittige kluif worden. Toch hadden we vertrouwen geput uit de oefenwedstrijd in de voorbereiding, waar we slechts met nipte cijfers hadden verloren en – op de vele slordigheden na – prima tegenstand hadden geboden. Daarnaast waren we erop gebrand om ons thuispubliek een mooie avond te bezorgen, met snel en mooi handbalspel onder het genot van een portie bruin fruit (we hopen dat het gesmaakt heeft).
In de eerste minuut werd de toon meteen gezet. Door slordig balverlies in onze eigen aanval, wist US direct 2x te scoren uit een break. Een wake-up call. We herpakten ons goed en begonnen zelf ook te scoren. Met name van afstand lagen er grote ruimtes, daar US met een platte 6-0 stond te verdedigen. Het werd al snel duidelijk dat het een harde en fysieke pot zou worden. Na 10 minuten waren alle gele kaarten al uitgedeeld en zouden de volgende overtredingen alleen nog maar bestraft worden met een tijdelijke uitsluiting. In die periode ging de stand gelijk op, tot 7-7. Daarna werd het spel aan onze kant slordig en weinig overtuigend. Ballen kwamen niet aan, er werd geschoten uit te moeilijke (of zelfs onmogelijke) hoeken en de afstemming in de verdediging was ver te zoeken. We werden voortdurend opgerold, waardoor met name de rechter hoek speelster van US aan de lopende band kon scoren (en dat deed ze met verve). Het moest anders, want plots keken we met de rust tegen een 13-18 achterstand aan. Doug besloot dat we offensiever zouden gaan verdedigen. Hoewel er daardoor méér ruimtes aan de zijkanten zouden ontstaan, hoopte hij dat we daarmee actiever zouden gaan schuiven en feller op de bal zouden zitten. En die rechter hoek? Die moet vast.
oewel er bij sommige dames wat twijfels bestonden over deze tactiek-wijziging, bleek het al snel zijn vruchten af te werpen (en werd er netjes sorry gezegd en de coach gelijk gegeven natuurlijk). We kregen meer grip, wisten vaker de balletjes er tussenuit te tikken en de juiste speelsters van het scoren af te houden. Ook aanvallend kwamen we beter in ons spel en werden de ruimtes en kansen goed benut. Door de wijziging in speelstijl kwamen we verdedigend vaker terecht in fysieke 1:1 duels. Daar maakte US slim gebruik van door er hard in te vliegen, de overtreding op te zoeken en zichzelf met veel bombarie op de grond te laten vallen. Daardoor stonden we regelmatig in ondertal, wat het lastig maakte om het gaatje uit de eerste helft te dichten. Het verschil bleef 5 punten. Richting het einde van de wedstrijd probeerde we nog iets te forceren door veel lange ballen en breaks te gooien. Dat leek even te werken, maar bleek uiteindelijk tevergeefs. Bij een stand van 28-35 klonk het eindsignaal.
Flink balen, maar vandaag moesten we helaas ons meerdere erkennen in US. Die over het geheel genomen scherper, slimmer en daarmee overtuigender waren dan wij. Toch waren er ook fases waar wij het betere spel lieten zien en daar houden we ons dan ook aan vast met het oog op het vervolg van de competitie.
De tweede wedstrijd tegen VVW DS1 uit
De wedstrijd begon flitsend. Hoewel VVW het spits mocht afbijten, wisten wij de bal snel te veroveren en leken we met goed combinatiespel in de snelle tegenaanval direct op voorsprong te komen. De bal ging echter nét over. Toch was dit goed voor het vertrouwen. De bal was verrassend prima (geen hars, maar wél grip) en de verdediging stond als een huis. Het duurde even voordat we aanvallend onze draai vonden, maar na 4 min scoorden wij – met een penalty – het eerste doelpunt van de wedstrijd en was de ban gebroken. VVW stond met een platte 6-0 te verdedigen en dus lagen de ruimtes voornamelijk bij de opbouwers, die alle tijd hadden om omhoog te komen en van afstand te schieten. En dat deden ze met verve, want de ene na de andere bal werd met overtuiging in de bovenhoekjes geknald. Daarnaast solliciteerde Anne maar weer eens voor een plekje in oranje en zo liepen we langzaam – puntje voor puntje – uit. In de rust keken we tegen een comfortabele 11-18 voorsprong aan.
Doug benadrukte dat we onze koppies erbij moesten houden: niet te veel uitstappen in de verdediging en de ruimtes van afstand optimaal blijven gebruiken. Dat laatste leek plots toch minder goed te gaan werken. VVW had haar verdediging anders neergezet, waardoor de eerste drie afstandschoten in het blok belandden. Dat was het signaal dat we ook wat meer moesten gaan passeren – maar daar zijn we toevallig ook best goed in. Op enig moment kreeg de linker-hoek van VWW het ineens op haar heupen en schoot ze een aantal ballen feilloos in het doel. De hoeken kregen één taak: die meid mag niet meer schieten. En daar kon onze Robs in een kort (maar krachtig) momentje van verstandsverbijstering even de nuance niet in vinden, waardoor ze met een rood kaartje mocht plaatsnemen op de tribune – zeer terecht, aldus Robs zelf. De rest van de tweede helft werd gevuld met (dubieuze) penalty’s en een bijzonder moment van indringen???????????????? in de verdediging (kan dat?! blijkbaar?), waardoor het niet lukte om de afstand te vergroten. Toch hielden we onze koppies erbij en trokken we de overwinning met overtuiging over de streep: 23-31. Nadat we een schaal met bittergarnituur met nét zoveel overtuiging soldaat hadden gemaakt, sprongen we voldaan en tevreden de auto’s weer in. Door de verdrietig lange terugreis (file file file), kwam er een klein smetje op deze chille zondag-mood, maar de zin en vastberadenheid om deze overwinning uit te bereiden naar een mooie ‘winningstreak’, was onverminderd. Top 3 (?!), we komen eraan!
